Komende week onderneemt uw Correspondent Buitenland een transatlantische vlucht voor een 4 daags bezoek aan ‘t Vaderland.
Hij is namelijk ontboden op ‘t hoofdkantoor van victordekeijzer.com.
Wel, “hoofdkantoor” is niet ‘t juiste woord. Hij gaat deelnemen aan zo’n moderne ‘”team-building” bijeenkomst, ergens in een malle strandtent in Scheveningen.
Alwaar hem tevens gratis bier aangeboden gaat worden door de vrouw van Victor de Keijzer van victordekeijzer.com faam.
‘t Gaat blijkbaar goed met victordekeijzer.com. Of met Victor de Keijzer. Of met z’n vrouw.

Maar ik wou ‘t eigenlijk over iets anders hebben!
De zondag volgend op die ongetwijfeld goedbedoelde team-building ervaring ga ik, aangezien ik me toch in Scheveningen bevind, een nostalgisch dagje doorbrengen met enkele van m’n zussen in onze geboortestad Den Haag.

Wij hadden vroeger, heel vroeger, een hulp in de huishouding. Een wat oudere dame: mevrouw van Zon. Op zekere dag werd ons aangekondigd dat mevrouw van Zon, oud Indië-gast, ons een rijsttafel zou bereiden.
Wij wisten toen niet wat dat was, maar begroetten ‘t idee vol jeugdig enthousiasme. Ik zal ongeveer 10 jaar geweest zijn. In mijn herinnering is mevrouw van Zon ongeveer anderhalf jaar bezig geweest met de voorbereidingen. Eieren werden voor 6 maanden in onze tuin begraven, kleine garnaaltjes moesten snot-rottend zijn, voordat ze tot trassi verwerkt konden worden en buren klaagden steen en been over de ondragelijke stank, maar laten we eerlijk zijn, iedereen in ‘t zo Indische Den Haag wist dat Indisch eten MOEST stinken tijdens ‘t bereiden om lekker te kunnen zijn.

Die goeie oude tijd. Tempo doeloe.

Enfin, ‘t leek me derhalve wel een goed idee om dus komende zondag ergens in ‘t Haagsche met m’n zussen te gaan rijsttafelen. ‘k Heb zelfs al een restaurant op ‘t oog: Aan ‘t begin van de Laan van Meerdervoort zat ooit een Indisch restaurant waar ik vroeger vaak langs gewandeld ben: in zo’n groot statig pand, waar de parterre zo ongeveer op hoofdhoogte begint en de daaronder liggende kelder een paar raampjes heeft, die op kniehoogte over straat uitkijken.
In zo’n kelder was de keuken gevestigd van “Tampat Senang”. Ik kan me nog de dampen en geuren herinneren die daar vanuit de immer openstaande kelderraampjes de Laan van Meerdervoort in dreven. ‘t Geheel had iets mysterieus. Stille Kracht – mysterieus.
Ik denk, dat ik er als klein Haags jongetje zelfs wel een beetje bang van was. Iets dat me er blijkbaar altijd onbewust van weerhouden heeft er eens te gaan eten, ondanks dat ik toch ben uitgegroeid tot een waar liefhebber van de Indische keuken.

Een snelle blik op ‘t Internet leerde me zojuist, niet alleen dat Tampat Senang zich al in 1922 in dat pand aan de Laan van Meerdervoort (nummer 6) gevestigd heeft, maar, belangrijker, dat ‘t er nog steeds zit.

Zal ‘t er nu, na ongeveer een halve eeuw, dan toch nog van gaan komen?

---

---

Dit stukje is gepubliceerd op Saturday, 9 May 2009 om 16:14 onder Eten. Je kunt reacties op dit stukje volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback van je eigen site.