Ondanks dat ik absoluut helemaal NIETS heb meegemaakt vandaag, toch maar een deel 2.

De “Tropics” was erg druk. En bovendien bleek ‘t publiek voornamelijk, indien niet uitsluitend, te bestaan uit 90-plussers.
Hetgeen me, tijdens m’n rit naar ‘t volgende etablisement inspireerde tot ‘t volgende gedicht:

Ik heb veel respect
voor oude mensen,
maar me dunkt:
er zijn wel grenzen.

Was ik maar zo kort en bondig in mijn proza!

Enfin, veel tapperijen zijn er niet in Indialantic, dus belandde ik al snel bij Lou’s Blues.
Heb hier fraaie dingen meegemaakt. Grof, eerlijk, rauw vakwerk. Schorre gitaren, droog hakwerk, en buikstuipende bassen. En ruim op volume.
En dat alles uitgevoerd door in zwart leder gekleed langharig tuig dat hier al op z’n minst zestig jaar optreedt.
Maar niet vandaag.
WIE haalt ‘t nu in z’n gekookte hoofd on zo’n kleffe valse country-kreuner in een BLUES club te laten spelen? Op een zondagmiddag? Waarom niet meteen een kerkkoor? Godallemachtig!

Toen dus maar doorgereden naar ‘t noorden. Prachtige dag. Alle publieke BBQ grills en volleyball courts in de diverse parken aan Satellite Beach waren over-bezet. De stranden waren vol, ‘t krioelde en gonzde van uiterst schaars geklede en goed geoliede jonge lijven. De zomer is hier in alle heftigheid losgebarsten.
‘t Is merkwaardig: mensen die thuis liever zouden doodvallen dan zich in hun degelijke ondergoed buitenshuis te begeven, lopen hier onbevangen te winkelen in wat ik schat op minder dan een half onsje katoen.
Op zich heb ik daar niets tegen, maar daar zou een bij de wet vastgelegde leeftijdsgrens voor moeten zijn; boven de 80: Uhm.. NEE!

In Cocoa Beach ben ik even gestopt bij de 24 uur per dag open zijnde, naar eigen zeggen wereldberoemde, surf-zaak Ron Jon, om daar een ‘Old Guys Rule’ T-shirt aan te schaffen, iets dat ik al een poosje van plan was.
Want laten we wel wezen: Old Guys Rule!

In Cocoa toen uiteindelijk bij Captain J’s naar ‘t dakterras geklommen, met uitzicht over ‘t strand en de oceaan. Lekker een Coronaatje drinken en onderwijl genietend van ‘t fraaie uitzicht.
Althans, dat was ‘t plan.
‘t Was stervens druk. Nog net een plaatsje in een hoekje kunnen vinden, waar ik vervolgens geruime tijd door ‘t wazig en warrig rondsjokkende teenager personeel genegeerd werd.
‘t was HEET. Bedrukkend heet. En vochtig.
D’r speelde een bandje, waarvan niet goed viel uit te maken of ‘t nu een Balinees gamelan-orkestje moest voorstellen of een roestige steel-band uit Jamaica. Lamlendigheid troef.
Luid was ‘t allemaal wel. Alsmede bijzonder irritant.
En opeens werd ik me gewaar van alle andere nors voor zich uit starende terrasbezoekers. Zwijgende kwaaie koppen en een enkel dreinend kind. Dit was NIET echt wat ik me voorgesteld had van m’n uitje.

Opeens realiseerde ik me wat ik wou!

En derhalve zit ik nu hier: onder de zacht wuivende palmbomen, bouganville en geurende kamperfoelie, in een fluwelen schaduw, en heerlijk aan ‘t strakblauwe en kristalheldere water, met op de achtergrond een heerlijk zeurende blues balade, gespeeld door een mij onbekende pianist. Zowel de Corona (met lime) als het ruime glas Chardonay zijn koel en binnen handbereik. Ik geniet van de rust, de kalme wind, ‘t sereen kabbelende fonteintje en de vreedzaamheid die me omringt.
Slechts de bediening hier laat ietsje te wensen over.
Maar ook dat zal volgende week weer helemaal in orde zijn.
Ik knipoog vriendelijk terug naar de twee, mij aanstarende, hongerige katten.

---

---

Dit stukje is gepubliceerd op Monday, 4 May 2009 om 01:53 onder Dagboek Aantekeningen. Je kunt reacties op dit stukje volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback van je eigen site.