‘t Is half twee ’s middags en ik heb toch maar besloten op te staan.
De “Tropics”, een naburige tapperij op een steenworp afstand van de oceaan, gaat namelijk over een half uur open en ik zie ze niet graag beginnen zonder mij.
‘t Is een schitterende, zonnige en warme dag, dus dat wordt weer genieten van diverse fraaie uitzichten!
Ik ben nu eenmaal een natuurmens.

Op weg naar de douche breek ik bijna m’n nek over een daarvoor speciaal opgestelde hongerige kat, waarbij m’n val enigszins gebroken wordt door een andere hongerige kat, hetgeen me een bloederige haal in de buikstreek oplevert. ZAL ik wel opstaan?

Ter verdediging van dat wat late tijdstip om op te staan, kan ik aanvoeren, dat ik al om 5 uur op was.
De vrouw van de Correspondent Buitenland, zelf een begenadigd schrijfster, is mamelijk uitgenodigd wat spreekbeurten te houden tijdens een week-lange conferentie in Altanta.
Waarom ze, overigens, schrijvers uitnodigen om te spreken, weet ik niet. Je nodigt toch ook geen sprekers uit om te schrijven?
Enfin, aangezien ze daar vanavond om acht uur de openingsceremonie moet bijwonen, had ze de anderhalf uur durende vlucht geboekt voor 7 uur ’s ochtends. Zo’n vliegtuig zou maar eens verdwalen, niet?
Derhalve werd ik midden in de nacht wreed wakkergeschud om m’n vrouw naar ‘t vliegveld in ‘t naburige Melbourne te vervoeren.
Omdat ik om 5 uur ’s ochtends nog niet helemaal op m’n best ben, hebben we gisteravond al degelijk afscheid genomen. Een samenzijn dat aandachtig, doch ook met gepaste afschuw, werd geobservereerd door twee hongerige katten.

Een gezellige avond wel. gisteren: eens goed wezen eten van ‘t geld, dat we zojuist bij de plaatselijk renbaan hadden geincasseerd: een uurtje eerder was de Kentucky Derby verreden.
Elk jaar maakt mijn vrouw, geboren en getogen in Kentucky, daar een hele gebeurtenis van, waarbij ze al weken van te voren alle obscure renpaardblaadjes uitpluist teneinde de winnaar te bepalen.
En daar dan vervolgens ook flink op wedt.

Zelf heb ik van renpaarden geen kaas gegeten, maar heb dit jaar dan toch maar eens, achteloos, $10 ingezet op een knol met de wat bizarre naam “Mine That Bird”.
Hetgeen me heel wat rollende ogen, afkeurende blikken en gezucht opleverde: de meeste paarden die in de Kentucky Derby meedoen kosten over ‘t miljoen en worden met speciale jets ingevlogen. Deze knol had de volslagen onbekende eigenaar nog geen tien duizend dollar gekost, en hij had ‘m zelf in een trailer helemaal vanuit New Mexico naar Kentucky gereden. Dat alles tot uitdrukking gebracht in de onwaarschijnlijk slechte “odds” voor dat paard: 50:1. Da’s $10 weggooien, vond mijn vrouw, nog nastomend over ‘t feit dat zoiets zomaar in DE Kentucky Derby kon meedoen.

Na het incasseren van mijn ongeveer $500 hebben we ‘t verder niet meer over de race gehad. Of dat nu kwam door mijn diepe inzicht in de edele sport van het paardenrennen, of door ‘t feit dat mijn vrouw d’r favoriet “Friesan Fire” als 18e van de 19 paarden over de streep ging, ofwel mijn flauwe grap daarover (tijdens een overzicht shot van het na de race leeglopende “Churchill Downs”, mij, wijzend op de baan, roepend “hee, is dat Friesan Fire niet, die daar nog aan ‘t wandelen is?”), ik weet ‘t niet.

Maar goed, de aanhef vermeldt dat dit over een zondag moet gaan en niet over een zaterdag. Bovendien ben ik al wat laat voor de “Tropics” en moeten blogbijdragen niet te lang zijn.
Mocht ik verder nog iets meemaken vandaag, dan volgt er nog wel een “Zomaar een zondag in mei [2]“.

---

---

Dit stukje is gepubliceerd op Sunday, 3 May 2009 om 20:05 onder Dagboek Aantekeningen. Je kunt reacties op dit stukje volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback van je eigen site.